Thoughts from Lidewij

Thoughts are written in both English and Dutch

About Lidewij

When abroad, people often have difficulties with my name. I have heard many innovative variations with “Leadtheway” the best so far: capturing quite well a side of my personality that likes to be in control. At the moment my Ugandan colleagues call me Lola. I work as a senior concept developer at a social enterprise focused on developing social behavior change communication tools through a design thinking trajectory. It is my first real adult job after studying and freelance training work. It is exciting! After years of not always knowing my direction in life, not so much “lead-the-way” there, it feels like things are falling into place: it is a perfect combination of adventure and working in the field. Working with the people as they are the experts.

Inspirational Take-away

As an ambitious 17 year old, I attended the international boarding school of the United World College in Mostar for two years. I thought I could change the world and was ready to do so in the post conflict country of Bosnia and Herzegovina. It was during volunteer work in a refugee camp where I realized that changing the world is not that simple: while having the right intentions, was the work we did actually a good thing? Did we ever ask the people what they want? Who was I to perform the work without credentials or the right skills? There were more occasions where I couldn’t rhyme my ideological intentions with my role as western women in countries that would be framed as underdeveloped. Do the right intentions weigh up to the impact?

Daily Life Application

Reflections work in a funny way: sometimes they instantly arise during discussions, when you are confronted by others or when you are in a new context. Other times they linger. A seed is planted but you cannot put your finger on it yet. What is it that does not feel right? What exactly is it that I need to change? 

The first reflections on my work in the Mostarian refugee camp has, often very unconsciously, shaped my educational career. I studied islamic studies and anthropology, the latter being known for its participatory research method. I wanted to obtain as much knowledge as possible on the dynamics of conflict, peacebuilding, religion, geopolitics. Only recently, in my master program on international relations and humanitarian action, has a small piece of the puzzle become clear: this sector is drenched with white saviorism and inside the sector, no-one seems to be talking about it. Or be willing to change it. 

This issue is too big to be grasped in a single blog and I also don’t have all the answers to the question of what needs to be changed. However I do more than ever hold myself accountable for my actions rather than questioning my intentions. Especially in a world where marginalized voices are rightfully demanding space this is crucial. As our well meant intentions might not always match our behaviour and impact.

Not to be better but to do better.

Success & Challenges

It is hard work, to focus on the impact of your actions and not on the intentions that have set them in motion. In this hard work, I have learned to be gentle to myself when forgiving myself for mistakes. My intentions do matter. I think it would even be fair to state that intentions can be our greatest motive for mobilization and thank god they are there! But, and here the but comes in, hiding behind good intentions while it has led to negative impacts, happens too often and does not change situations. We need to be more reflective, asking questions, admitting mistakes and after we have forgiven ourselves for these mistakes, we need to own them in order to do better. Not to be better but to do better. And in those processes, provide a space where we not only hold ourselves accountable but also each other. I continue to practice this. I continue doing it by trial and error. I am doing it. 

Over Lidewij

In het buitenland hebben mensen vaak moeite met het uitspreken van mijn naam. Ik heb al verschillende variaties mogen horen, waarvan ‘Leadtheway’ als één van de beste tot nu toe. Een variatie die ook wel bij mijn persoonlijkheid past, gezien ik graag ‘in control’ ben. Op dit moment noemen mijn Oegandese collega’s mij Lola. Ik werk als senior conceptontwikkelaar voor een sociale onderneming. We richten ons op het ontwikkelen van communicatietools om sociale gedragsverandering te realiseren. Dit doen we door middel van design-thinking. Het is mijn eerste ‘echte’ baan na mijn studie en freelance werk als trainer en ik word er ontzettend blij van! Na enkele jaren zoeken naar de richting die ik op wilde (een periode waar ‘Leadtheway’ even niet zo van toepassing was), voelt het nu alsof de dingen op hun plaats vallen. Deze baan is voor mij de perfecte combinatie van avontuur en werken in het veld, sámen met de mensen die zelf de expert zijn.

Interessante les

Als ambitieuze 17-jarige ging ik voor twee jaar naar een internationale boardingschool, een United World College, in Mostar. Ik wilde de wereld verbeteren en besloot dit te doen in het naoorlogse Bosnië en Herzegovina. Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een vluchtelingenkamp kwam ik erachter dat het de wereld verbeteren nog niet zo eenvoudig is en het verschillende vragen bij mij losmaakte: ondanks de goede bedoelingen, waren we wel echt het juiste aan het doen? Vroegen we genoeg aan de mensen zelf wat zij nodig hadden of dachten? Wie was ik om daar aan de slag te gaan zonder gespecialiseerde opleiding en vaardigheden? Ik vond het steeds moeilijker om mijn ideologische intenties te rijmen met mijn rol als westerse vrouw in landen die als ‘ontwikkelingsland’ worden bestempeld. Want wegen mijn goede bedoelingen op tegen hetgeen wat ik daadwerkelijk doe en de impact die ik daar mee maak?

Vertaling naar de praktijk

Reflecties en inzichten werken op een bijzondere manier. De ene keer ontstaan ze vrij direct doordat je tijdens een discussie met een ander inzicht wordt geconfronteerd of doordat een nieuwe context bij jou voor nieuwe inzichten zorgt. Andere keren lijken reflecties meer in je hoofd te sluimeren. Er is een zaadje gepland, maar je kunt er nog niet helemaal je vinger op leggen. Welk nieuw inzicht ben ik nu precies aan het creëren? En welke verandering hangt daar mogelijk aan vast? Voor deze les gelde meer de tweede vorm.

Achteraf zie ik dat de inzichten tijdens mijn vrijwilligerswerk in het vluchtelingenkamp in Mostar onbewust een groot deel van mijn educatieve ontwikkeling hebben gevormd. Ik heb Islamstudies en antropologie gestudeerd, deze laatste staat bekend om de participatieve onderzoeksmethode binnen de studie. Mijn doel was zoveel mogelijk kennis te vergaren over de dynamiek van conflicten, vredesopbouw, religie en geopolitiek. Pas kortgeleden, kwam ik tijdens mijn master Internationale Betrekkingen en Humanitaire Actie tot een nieuw inzicht: deze sector wordt doordrenkt van ‘white saviorism’, het idee dat blanke mensen andere groepen op deze wereld moeten redden. Echter lijkt het of niemand hierover wil praten of bereid is om hier in iets te veranderen.

Het is een grote vraag en één waarvan ik zelf ook niet exact weet wat er dan veranderd moeten worden. Voor mijzelf heeft dit inzicht er in ieder geval voor gezorgd dat ik mijzelf meer dan ooit verantwoordelijk houd voor mijn acties, in plaats van mij te focussen op mijn bedoelingen. Juist in deze wereld waar gemarginaliseerde stemmen terecht meer ruimte opeisen, is dit essentieel. Onze goede bedoelingen en daadwerkelijk acties en impact, zijn namelijk niet altijd een goede match.

“Voor mij gaat het hier om het goed doen,

en niet om het goed zijn.

Successen en Uitdagingen

Het is niet altijd makkelijk om je daadwerkelijk te focussen op de impact van je acties en in plaats van je eigen bedoelingen die erachter zitten. Hierin heb ik geleerd om niet te hard te zijn voor mezelf en mezelf te vergeven als ik hierin fouten maak. Daarbij moet gezegd worden dat bedoelingen en intenties ook een belangrijke functie hebben. Door onze intenties zijn we gemotiveerd om verandering en beweging in gang te zetten. Maar ook onze goede bedoelingen kunnen leiden tot negatieve impact. En zeker wanneer we ons verstoppen achter onze goede bedoelingen, belemmeren we juist vooruitgang en verandering.

Dus in deze wereld is het belangrijk dat we meer reflecteren, vragen stellen, onze fouten toegeven en daarna ook onze fouten vergeven om er vervolgens aan te werken en de goede dingen te doen. Voor mij gaat het hier om het goed doen, en niet om het goed zijn. In dit proces moeten we samen een ruimte creëren waar dit alles een plaats krijgt, waar we aandacht besteden aan onze eigen verantwoordelijkheid en waar we elkaar durven aanspreken op de verantwoordelijkheid van de ander. Ik ben hier nog steeds in aan het oefenen. Ik doe het met vallen en opstaan. Maar ik doe het.

%d bloggers like this: