Thoughts from Pooja

Thoughts are written in both English and Dutch

About Pooja

Hello 🙂 and Happy New Year! My name is Pooja Chalishazar, an interior designer and co-founder of nuno –  a slow fashion start-up based in Nairobi, Kenya.

Having a diverse and multi-layer upbringing has inevitably injected into my design process and values as a person. I was born in India, raised in Kenya, went to university in Scotland, following graduation I worked as an interior designer in Japan for almost three years and did a full circle – moving back home to Nairobi earlier last year (2020). 

Source of Inspiration

Alongside co-founding nuno, 2020 has given me (and most of us) space to really think; think about where we are, where we are headed and what genuinely matters. The world went quiet for the first time, and the rat race had to be paused. It’s given me an ephemeral moment to truly slow down, reflect and connect with all that is around me.

As the calendars reset again, and I gear up to dive into the new year, the learnings from 2020 also gave me a chance to think about my own bitter-sweet relationship with social media and how it has affected me. In his 1992 book called Non-Places, French anthropologist Marc Augé talks about how humans feel an explicit and intense daily need to give meaning to the world. 

Social media fuels this rat race further; it feels like a lot of the young generation (including myself) can relate to this – where we feel like we need to be established or have it all figured out so quickly. It lures you into comparing yourself with the victories and successes of others, but it took me a while to understand that people rarely relay the failures and struggles of their process for the world to see. And every so often, I have to gently remind myself that it doesn’t happen overnight.

Due to immense technological advances in the past few decades, there is an overabundance of interconnectedness and cultural exchange. Television, film and most of all social media, have become vital modes of a system that provoke aspiration and a yearning for constant pleasure and escape from the quotidian. They have become significant drivers for influencing our thoughts and behaviour.

We are living in a digital world which is exceedingly led by ‘wish images’, fueling desire for a certain type of lifestyle and commodity consumption. It has given rise to a dreamworld of escapist culture from the mundane routine of daily life.

“…it took me a while to understand that people rarely relay the failures and struggles of their process for the world to see.”

It seems like a significant part of going on holiday these days consists of searching for the most ‘instagrammable’ or photogenic places. In the words of sociologist John Urry, we have developed into ‘collectors of places’. There is an intense motive to display one’s progress (be it professionally, working out or even cooking a simple meal) which requires to be proven to everyone around. I no doubt find myself guilty of this too sometimes, mindlessly scrolling through instagram before going to bed.

After feeling completely consumed by social media, I knew I needed a serious break from it. There’s such beauty and chaos that comes with it – to be entirely up-to-date with everything (especially in a creative field), keeping in touch with friends and peers, and supplying a constant source of inspiration. Cutting off from it for some time was one of the best feelings. 

I was suddenly more switched on and present, so much more productive in my day and began to appreciate the simple yet deep traditions of my family. I enjoyed the daily rituals – like eating dinner together everyday, talking about the events of our day around the table; harvesting chillies, lettuce and other fresh produce from my mother’s garden on the weekends; hearing stories of my parent’s childhood – oh what a different time it was! Can you imagine a life with no google maps – the pure luxury of getting lost along the way; or a time where they wrote letters to each other to communicate, imagine the profound patience required to not get an immediate response like we do today. 

Last year taught us many valuable lessons; how important it is to take a step back every so often, to not drown in our screens and enjoy the beauty of life unfolding around us. To reminisce with old friends, to listen to the stories of new friends, to ask yourself difficult questions sometimes, to spend time with loved ones. I’ll end by saying let’s not rush, but savor and relish the detours along the way.

Over Pooja

Hallo! En toch nog even via deze weg: een gelukkig nieuwjaar. Mijn naam is Pooja Chalishazar. Ik ben interieurontwerper en oprichter van nuno, een ‘slow fashion’ start-up in Nairobi, Kenia.

De diversiteit en variëteit uit mijn jeugd heeft een grote invloed op mijn ontwerpprocessen en op de waarden voor mij als persoon. Ik ben geboren in India en opgegroeid in Kenia. Ik studeerde in Schotland en startte daarna als interieurontwerper in Japan. Na drie jaar te hebben gewerkt, maakte ik de cirkel weer rond door terug te gaan naar Nairobi. Dit was afgelopen jaar (2020).

Inspiratiebron

Naast het mede-oprichten van nuno dit jaar, heeft 2020 mij (en de meesten van ons) ruimte gegeven om na te denken. Na te denken over waar we zijn, waar we heen gaan en wat er nu daadwerkelijk toe doet. De wereld werd voor de eerste keer echt even stil. De rat race werd gepauzeerd. Dit gaf mij de mogelijkheid om echt te vertragen, te reflecteren en verbinding te maken met alles om mij heen.

Met de start van dit jaar, bereid ik me voor op de nieuwe dingen die gaan komen en kijk ik nog eens naar de lessen die ik meenam uit 2020. Vooral mijn haat-liefde relatie met social media en hoe dit mij beïnvloedt, is daarin een belangrijk onderdeel. In 1992 schreef de Franse antropoloog, Marc Augé, het boek ‘Non-Places’. In zijn boek schrijft Augé over hoe mensen een expliciete en intense behoefte hebben om betekenis te geven aan de wereld.

Social media zorgen vooral dat de rat race gevoed wordt en het betekenis geven aan de wereld lastig maken. Naar mijn inzicht zijn er veel jonge mensen (waaronder ikzelf) die dit herkennen. De behoefte om uit te vogelen waar je staat in deze wereld en het idee dat dit je dit ook snel moet uitvogelen. Social media verleiden je, je eigen leven te vergelijken met de overwinningen en successen van anderen. Het kostte mij dan ook even tijd om te realiseren dat het proces van mislukkingen en worstelingen bijna nooit door mensen wordt gedeeld. Daarnaast moet ik mezelf er van tijd tot tijd vriendelijk aan herinneren dat ‘betekenis geven aan je wereld’ ook niet van de ene op de andere dag gebeurt.

“Het kostte mij dan ook even tijd om te realiseren dat het proces van mislukkingen bijna nooit door mensen wordt gedeeld.”

Door de enorme technologische vooruitgang van de afgelopen decennia is er een overvloed aan onderlinge verbondenheid en culturele uitwisseling. Televisie, film en vooral sociale media zijn belangrijke onderdelen geworden binnen een systeem waarin we streven naar vooruitgang, continu plezier en waarin we willen ontsnappen van het alledaagse. Het zijn belangrijke drijfveren geworden voor het beïnvloeden van onze gedachten en ons gedrag.

We leven in een digitale wereld die buitengewoon wordt geleid door ‘wensbeelden’. Wensbeelden die ons verlangen naar een bepaald soort levensstijl aanwakkeren met de nodige consumptie. Het heeft geleid tot een droomwereld met een escapistische cultuur om te ontsnappen uit de alledaagse routine van het dagelijks leven. Zo lijkt het er tegenwoordig ook op dat een belangrijk onderdeel van onze vakantie bestaat uit het vinden van de meest ‘instagrammable’ en fotogenieke plekken. Zoals socioloog, John Urry, stelt; we zijn uitgegroeid tot ‘verzamelaars van plaatsen’.

Er is een sterke behoefte om vooruitgang te laten zien en onszelf te bewijzen aan de mensen om ons heen (of het nu professioneel is, op het gebied van sport en het koken van een eenvoudige maaltijd). Ook ik maak me er af en toe schuldig aan, wanneer ik voor het naar bed gaan, nog een poosje gedachteloos door Instagram scroll.

Na een periode waarin ik mijn compleet voelde geleid door social media, wist ik dat ik hier serieus van los moest komen. Het brengt namelijk mooie dingen, maar tegelijkertijd ook veel onrust om continu up-to-date te zijn (zeker in de creatieve wereld). En dan ook nog alles bij te houden van vrienden en kennissen en constant inspiratie kunnen leveren.

Tijdens mijn break van social media was ik opeens veel meer in het heden, ik was veel productiever en begon de simpele, maar diepe tradities van mijn familie weer meer te waarderen. De dagelijkse routine van samen eten, bijpraten over onze gebeurtenissen van die dag, het oogsten van pepers, sla en andere verse producten uit de tuin van mijn moeder. Maar ook het vieren van Indiase festivals en het luisteren naar de verhalen uit de kindertijd van mijn ouders. Oh wat een andere tijd was dat. Kun jij je een leven voorstellen zonder Google Maps? De tijd met de pure luxe om onderweg te verdwalen en waarin we elkaar brieven schreven om te communiceren. Stel je het diepe geduld voor dat nodig is om niet onmiddellijk een antwoord te krijgen zoals we dat nu doen.

Afgelopen jaar heeft ons veel geleerd. Onder andere hoe belangrijk het is om af en toe een stapje terug te doen, niet te verdrinken in onze schermen en te genieten van de schoonheid van het leven dat om ons heen plaats vindt. Om herinneringen op te halen met oude vrienden, om te luisteren naar de verhalen van nieuwe vrienden, om jezelf soms moeilijke vragen te stellen, om tijd door te brengen met dierbaren. Ik sluit deze blog graag af met de volgende boodschap: laten we ons niet haasten, maar genieten van de omwegen en verdwaal momenten die we onderweg meemaken.

%d bloggers like this: